เวลากับวินัย

สารจากผู้อำนวยการ เวลากับวินัย

นักเรียนที่รักครับ

            วารสารฉบับนี้คงจะถึงมือนักเรียนในช่วงปิดภาคเรียนพอดี หลายคนได้พักผ่อน อีกหลายคนคงลงเรียนในภาคฤดูร้อนนี้  ไม่ว่า นักเรียนจะเลือกทางเลือกใดก็ขอให้เกิดการเรียนรู้  ด้วยใจที่เป็นสุขตลอดเวลาครับ

     ในช่วงปิดภาคเรียนนี้ ครูใหญ่ในนามคณะครูขอฝากเรื่อง “เวลากับวินัย”  เป็นข้อคิด ข้อปฏิบัติสำหรับนักเรียนที่รักทุกคน  ขอ เริ่มจากคำสำคัญ (KEYWORD) ตัวแรก  คือคำว่า “เวลา”  มีผู้กล่าวกันว่าเวลาเป็นทรัพยากร เป็นสิ่งที่มีค่าไม่น้อยกว่า ทรัพยากรอื่น ๆ และถ้าพิจารณาคำว่า  เวลา  ตามเข็มนาฬิกา ทุกคนมีเท่าเทียมกัน  1  วัน  24  ชั่วโมง  1,140  นาที  86,400  วินาที  แต่เวลาที่ใช้จริงในกิจกรรมต่างๆ  แต่ละวัน  แต่ละชั่วโมง แต่ละนาที และวินาที  แตกต่างกัน  สิ่งที่นักเรียนที่รักพึง พิจารณา คือการใช้เวลาในแต่ละวัน เกิดประโยชน์ตน  ประโยชน์ผู้อื่นมากน้อยเพียงไร  หรือว่าเราปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยไร้ ประโยชน์  ไร้คุณค่าทั้งต่อตัวเองและผู้อื่น  มีข้อที่ควรฉุกคิดอีกเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับเวลา คือเวลาตามความรู้สึก  กิจกรรมบาง เรื่องแม้ใช้เวลาเพียงน้อยนิด แต่เรามีความรู้สึกว่านานจัง  แต่กิจกรรมบางอย่างใช้เวลามาก  แต่เรารู้สึกว่าเวลาช่างหมดเร็วจัง  เวลาตามความรู้สึกเป็นเรื่องที่พึงระวังอย่างยิ่งถ้ากิจกรรมที่เราทำเป็นเรื่องดีมีประโยชน์  O.K.  แต่ถ้ากิจกรรมที่เราทำเป็น เรื่องไร้ สาระหาประโยชน์มิได้ คงต้องฝึกที่จะปฏิเสธ หรือ  SAY NO.  มีภาษิตฝรั่งกล่าวไว้ว่า “TIME AND TIDE WAIT FOR NO MAN”   แปลเอาเองนะครับ

             คำสำคัญ  (KEYWORD)  ตัวที่สองคือคำว่า  “วินัย”  คำว่า วินัยมีผู้กล่าวไว้น่าคิดและน่าฟังทีเดียว  “วินัยสร้างคน  คนสร้าง ชาติ”  ทำไมวินัยจึงสร้างคนเป็นคำถามที่น่าสนใจทีเดียว  ขอทำความเข้าใจกับนักเรียนเป็นพื้นฐานก่อนว่า  วินัยหมายถึง ข้อตก ลง  กติกา ระเบียบปฏิบัติ เพื่อก่อให้เกิดประโยชน์ทั้งต่อตนเองและผู้อื่น  สิ่งแรกที่พึงประพฤติปฏิบัติคือ วินัยต่อตัวเอง  เมื่อเรามี ข้อตกลงกับตัวเองไว้อย่างไรก็ต้องทำให้ได้  สามเรื่องที่พึงมีข้อตกลงกับตนเอง ว่าจะต้องทำให้ได้ คือ การพัฒนาตนเอง ทั้งทาง ด้านความรู้ จิตใจ สุขภาพพลานามัย  เพราะทั้งสามเรื่องเป็นสิ่งที่สำคัญ และจำเป็นสำหรับการดำเนินชีวิต  ขอให้นักเรียน ที่รักทุกคนกำหนดเป็นพันธกิจ คือ กิจที่ต้องทำทั้ง 3  เรื่อง  ในแต่ละวันทำให้ได้  ทำให้เป็นกิจวัตรอย่างต่อเนื่อง สม่ำเสมอ สิ่งที่นักเรียนประพฤติ ปฏิบัติ เป็นประจำวันอย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ ในที่สุดก็จะกลายเป็นวินัยในตนเอง คนที่มีวินัยในตนเอง ก็คือคนที่มีจิตใจเข้มแข็ง คนที่มีจิตใจเข้มแข็ง จะทำอะไรก็สำเร็จ  ดังพุทธสุภาษิตที่ว่า  ใจเป็นใหญ่  ใจเป็นประธาน ทุกสิ่งสำเร็จ ด้วยใจ  

             กล่าวโดยสรุป เวลาและวินัยเป็นของคู่กัน เมื่อเราได้ตกลงที่จะทำอะไร ในแต่ละวัน เราก็ต้องทำให้ได้ จึงจะเรียกว่า เป็นผู้มีวินัยในตนเอง  และเป็นผู้ที่มีจิตใจเข้มแข็ง จะทำกิจการใดก็สำเร็จ

             ท้ายนี้ครูใหญ่ในนามคณะครู  ขออำนวยอวยพรให้นักเรียนที่รักทุกคน   ประสบแต่ความสุขสวัสดีในทุกประการ

สวัสดีครับ

ครูฤทธิกร  หุ่นตรีกุล

  บทความจากวารสารจารุวัฒนานุกูลประจำภาคเรียนที่ 1/2560

 

 
Visitors: 166,653